Włodzimierz Rewski
Biografia
Włodzimierz Rewski urodził się 27 września 1876 roku w Łukowie. Jego rodzicami byli Aleksander Rewski i Helena Podkońska.
Uczył się w gimnazjum w Białej Podlaskiej (1899) i, za działalność polityczną, został relegowany. Studia prawnicze kontynuował na Wydziale Prawniczym Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, które ukończył z wyróżnieniem, otrzymując tytuł kandydata uniwersytetu.
Po ukończeniu aplikacji pracował do 1914 jako sędzia sądu handlowego w Warszawie i jednocześnie nauczyciel w prywatnym gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego. Współpracował z Stanisławem Wojciechowskim w ruchu spółdzielczym i założył Społem w Piasecznie koło Warszawy, gdzie mieszkał z rodziną.
W czasie I wojny światowej został zmobilizowany i pracował jako doradca prawny do wojskowego zarządu robót hydrotechnicznych Frontu Rumunskiego. Po rewolucji lutowej 1917 służył jako ochotnik w polskiej formacji wojskowej w Odessie, był prezesem Polskiej Rady Bezpieczeństwa Odessy, a także wiceprezesem Polskiego Wojskowego Komitetu Wykonawczego Frontu Rumieńskiego w Odessie. Uczestniczył w I Ogólnym Zjeździe Związku Wojskowych Polaków w Piotrogrodzie (czerwiec 1917) i w II Zjeździe (grudzień 1917). Wchodził w skład delegacji do ministra wojny i marynarki Rządu Tymczasowego i towarzyszył w uzyskaniu zwolnienia 17 polskich legionistów więzionych w Kijowie. Był także wiceprezesem Rady Organizacji Polskich Rosji Południowej i wydawcą czasopisma Głos Polski w Odessie.
Po wycofaniu polskich formacji wojskowych w 1918 wrócił do Piaseczna. W latach dwudziestych zorganizował osiedle Reytany dla inteligencji pracującej w Warszawie i brał czynny udział w życiu publicznym miasta jako radny. Później został sędzią Sądu Okręgowego w Warszawie, a 28 listopada 1921 objął stanowisko jego wiceprezesa. Po latach ustąpił i został mianowany pisarzem hipotecznym w Równem, a następnie notariuszem w Chełmie.
Angażował się w działania społeczne na rzecz estetyki, ładu, higieny i ochrony przyrody. Założył Towarzystwo Uporządkowywania i Upiększania Miasta Chełma, był członkiem zarządu Stowarzyszenia Przyjaciół Kultury Polskiej, prezesem Polskiej Macierzy Szkolnej i Polskiego Czerwonego Krzyża oraz przewodniczącym chełmskiego koła Towarzystwa Rozwoju Ziem Wschodnich. Dla Towarzystwa prowadził starania o utworzenie samodzielnej diecezji łacińskiej z siedzibą w Chełmie, pracował w kolegium redakcyjnym Kroniki Nadbużańskiej i publikował prace naukowe i publicystyczne, m.in. O dostęp własny do morza Czarnego, Nadzwyczajna okazja do rozbudowy floty wojennej i O brakach i potrzebach miasta Chełma.
Przetłumaczył z języka rosyjskiego i opatrzył przedmową opowiadanie Własa Doroszewicza: Sąd kalifa nad tancerką. Otrzymał Medal Niepodległości.
Jako kolekcjoner gromadził dawne dzieła sztuki, w tym zegary. Najcenniejszy z nich, renesansowy XVI-wieczny zegar z herbem miasta Poznania, przekazał miastu Poznań. Większość zbiorów, wraz z domem w Warszawie, zniszczono podczas powstania warszawskiego. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Chełmie i znalazł się na liście osób do likwidacji w ramach Akcji AB; uratował się, gdy był poza Chełmem w Cycowie. Aresztowanych rozstrzelano w Kumowej Dolinie.
Po wojnie pracował w Sądzie Grodzkim. Zmarł 8 marca 1948 w Chełmie i pochowany został na cmentarzu parafialnym przy ul. Lwowskiej (grób D/IX/648).
Życie prywatne: w 1905 poślubił Annę Bogusławę Schirmer; mieli troje dzieci: Zbigniew (1905-1989), Wanda (1907-1986) i Janusz (1908-1985). Siostrą Włodzimierza była Eugenia Jaroszkiewicz.