Władysław Raypert
Biografia
Władysław Raypert urodził się 27 czerwca 1885 roku w Łukowie jako syn Władysława i Anny z domu Kwasebard. Był wychowywany w okresie zaborów; ukończył gimnazjum i zdał maturę w Białej Podlaskiej. W czasie rewolucji 1905 roku był więziony w Cytadeli. W latach 1914–1917 służył w Armii Carskiej. Ukończył szkołę oficerów piechoty w stopniu chorążego, a w 1917 awansował na podporucznika. Po rewolucji lutowej wstąpił do tworzonego II Korpusu Polskiego i następnie służył w 4 Dywizji Strzelców Polskich generała Lucjana Żeligowskiego. W 1918 awansował na porucznika.
Po powrocie do Polski w czerwcu 1919 służył w 28 pułku Strzelców Kaniowskich. Za wybitne zasługi bojowe w czasie wojny polsko-bolszewickiej odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari (nr 3644). W 1922 został zweryfikowany do stopnia kapitana piechoty, a później służył w 44 pułku Strzelców Legii Amerykańskiej. W 1928 awansował na majora piechoty ze starszeństwem od 1 lipca 1928. W kolejnych latach pełnił obowiązki w PKU Dubno i w dyspozycji dowódcy OK II, a w 1931 przeszedł na stan spoczynku. Pracował jako referent wojskowy w starostwie pińskim. W 1939 został komendantem Junackich Hufców Pracy na Wołyniu.
Podczas agresji III Rzeszy na Polskę przebywał w stanie spoczynku; po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej i przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w bezimiennej, zbiorowej mogile w Piatihatkach; od 17 czerwca 2000 roku miejsce to jest wpisane do Cmentarza Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD pod poz. 2774. W 2007 roku minister obrony narodowej Aleksander Szczygło decyzją nr 439/MON mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika; awans ogłoszono w listopadzie 2007 roku w Warszawie, podczas uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.