Tadeusz Łukasz Uszyński
Biografia
Urodził się w Łukowie w 1894 roku. Był synem Romana i Mirosławy z d. Moritz. Po ukończeniu gimnazjum w Brześciu podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Kijowskiego, a następnie na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W lipcu 1917 roku wstąpił do Polskiego Korpusu Posiłkowego i został skierowany na przeszkolenie do szkoły podchorążych.
Wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego, otrzymał przydział do 1. pułku piechoty, a następnie pracował w Sądzie Wojennym. 6 marca 1919 został przeniesiony do 7. pułku piechoty Legionów, a 15 marca 1920 skierowany na szkolenie w Oficerskiej Szkole Obserwatorów Lotniczych. Jako obserwator otrzymał 6 czerwca 1920 przydział do 1 eskadry wywiadowczej. Podczas lotu w dniu 8 lipca 1920, w załodze z pil. Antonim Katarzyńskim, ich samolot został uszkodzony ogniem przeciwlotniczym, lecz załodze udało się dolecieć do terenów zajmowanych przez polskie oddziały.
8 lipca, ponownie w załodze z pil. Antonim Katarzyńskim, wykonywał lot w celu nawiązania łączności z odciętymi oddziałami gen. Lucjana Żeligowskiego. W trakcie lotu wykryli oddział Armii Czerwonej, który zaatakowali ogniem broni maszynowej. W wyniku uszkodzenia silnika byli zmuszeni lądować przymusowo w pobliżu nieprzyjaciela. Pilot podpalił uszkodzony samolot, a Tadeusz Uszyński ogniem z wymontowanego karabinu maszynowego osłonił ich odwrót do pozycji zajmowanych przez polskie oddziały.
14 sierpnia 1920 roku wykonywał loty, z ppor. pil. Stanisławem Pawluciem, wspierające natarcie 18 Dywizji Piechoty forsującej Wkrę. Wyróżnili się podczas ataków z niskiego pułapu na oddziały kawalerii Armii Czerwonej w rejonie Pułtuska. 15 sierpnia, w załodze z ppor. pil. Zbigniewem Babińskim, wykrył w rejonie Pułtuska i zmusił do zaprzestania ognia nieprzyjacielską baterię artyleryjską. W tym okresie wykonał dużą liczbę lotów, intensywność walk wymagała kilku startów dziennie. 18 sierpnia 1920 roku, pomimo trudnych warunków atmosferycznych, jego załoga była jedyną z eskadry, która wykonała postawione im zadanie.
Po zakończeniu działań wojennych został urlopowany z wojska w celu dokończenia przerwanych studiów prawniczych. W 1922 roku rozpoczął pracę w Departamencie IV Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych. 8 kwietnia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 79. lokatą w korpusie oficerów rezerwy lotnictwa. Posiadał przydział w rezerwie do 1 Pułku Lotniczego w Warszawie. Jako oficer rezerwy został zatrzymany w służbie czynnej. W latach 30. był radcą ministerialnym w Ministerstwie Komunikacji.
Po II wojnie światowej mieszkał w Warszawie i pracował w Ministerstwie Komunikacji. Dalsze jego losy nie są znane.