Seweryn RudolfDziewicki
Biografia
Urodzony 27 marca 1812 roku w Łukowie, Seweryn Dziewicki był synem Jana Dziewickiego i Julianny Joanny z Schulców Dziewickiej. Studiował prawo i literaturę na Królewskim Uniwersytecie Warszawskim (1829–1830). Wybuch powstania listopadowego zmusił go do przerwania studiów; brał czynny udział w wydarzeniach nocy listopadowej, m.in. w szturmie na Arsenał warszawski. W grudniu 1830 wstąpił do Gwardii Akademickiej, a następnie do Gwardii Podlaskiej (20 II 1831), 22 Pułku Piechoty i do Legii Litewskiej. U schyłku powstania (1 VIII 1831) zasilił szeregi 6 Pułku Piechoty. W randze kapitana walczył w woj. sandomierskim w korpusie generała Samuela Różyckiego.
Pod koniec września 1831 roku, Dziewicki – w towarzystwie kilku powstańców, m.in. Jana Bartkowskiego – wyruszył z Krakowa przez Olkusz, Zator, Andrychów, Beskid Żywiecki, Żylinę i Komárno do Budy Pesztu na Węgry (2 XI 1831). Na trasie spotykali się z poparciem miejscowej ludności, która sprzyjała ich sprawie, lecz byli jednocześnie śledzeni przez tajnych agentów. W stolicy węgierskiej spotkali poetę Mihálya Vörösmarty’ego i innych sprzymierzeńców.
Na przełomie lat 1831/1832 Dziewicki, naciskany przez policję, przeniósł się do Wiednia, a stamtąd do Brna. Do Francji dotarł w marcu–kwietniu 1832 roku i został skierowany do Zakładu Emigracji Polskiej w Bourges. Tam, w skrajnie trudnych warunkach materialnych, zwrócił się o zapomogę do Komitetu Narodowego Polski. Po wizycie Jana Bartkowskiego, zapomoga została mu przyznana. Złożył także prośbę o kontynuowanie studiów prawniczych i odesłał go do Dijon, gdzie zetknął się z ideologią saint-simonizmu i został członkiem loży wolnomularskiej Trójcy Niepodzielnej.
W Dijon był również członkiem Towarzystwa Demokratycznego Polskiego (około 1834). Wyprawa do Frankfurtu i Sabaudii w 1833–1834 zakończyła się niepowodzeniem; Dziewicki został aresztowany w Avenches i Erlach i ostatecznie otrzymał paszport do Anglii (20 kwietnia 1834). We Francji i Szwajcarii uczestniczył w działaniach emigracyjnych i wykonywał funkcje publicystyczne, a jego twórczość poetycka obejmowała wiersze patriotyczne i poematy związane z wyprawami.
Na Wyspach Brytyjskich osiedlił się po 1834 roku; zamieszkał w Londynie, Portsmouth, Jersey i Bridgwater, prowadził zajęcia nauczycielskie oraz publikował proklamacje i okólniki o charakterze politycznym. W 1835 założył Gromadę Ludu Polskiego – Grudziąż w Portsmouth, pełniąc funkcję sekretarza i redaktora. W 1838 otrzymał zasiłek od rządu; w 1844 został członkiem Związku Insurekcyjno-Monarchicznego i Ogółu Emigracji Polskiej. W 1849 poślubił angielską kwakierkę Jane Jones i miał piątkę dzieci; ich syn Michał Henryk Dziewicki był później wykładowcą na Uniwersytecie Jagiellońskim, a córka Gertruda Dziewicka została sportretowana przez Olga Boznańską.
Po wycofaniu się z życia publicznego prowadził nauczanie w Zachodniej Anglii, zmagając się z depresją i alkoholizmem. Zmarł 15 grudnia 1862 roku w Leominster, gdzie spoczął na miejscowym cmentarzu; jego okoliczności śmierci pozostają przedmiotem różnych interpretacji w prasie i źródłach historycznych.