Leon Piotr Klimecki
Biografia
Leon Piotr Klimecki urodził się w Łukowie w rodzinie o zasłużonej tradycji; matka Kazimiera z Archimowiczów była inicjatorką powstania Biblioteki Publicznej, a ojciec Piotr był szanowanym felczerem i współorganizował polską Szkołę Realną w Łukowie.
Po ukończeniu szkoły podstawowej uczęszczał do gimnazjum rządowego w Białej Podlaskiej, z którego został relegowany za udział w strajku szkolnym w 1905 roku. Dzięki staraniom matki został przyjęty do polskiego gimnazjum gen. Chrzanowskiego w Warszawie. Podczas nauki rozpoczął naukę języka esperanto i przyłączył się do Związku Polskiej Młodzieży Esperanckiej, dzięki czemu uczestniczył w IV Międzynarodowym Kongresie Esperantystów, który odbył się w sierpniu 1908 w Dreźnie. Wkrótce otrzymał funkcję członka zarządu Związku Polskiej Młodzieży Esperanckiej; jego związki z esperanto trwały do 1939.
W 1909 ukończył gimnazjum i wyjechał do Szwajcarii na studia, uczęszczał na wydział literatury i nauk społecznych Uniwersytetu w Genewie. Za zasługi związane z połączeniem trzech działających w Genewie polskich bibliotek otrzymał funkcję prezesa Zarządu Ogólnej Biblioteki Polskiej i Czytelni w Genewie. Był inicjatorem powstania w 1914 Zrzeszenia Polskich Bratnich Pomocy, które było organizacją apolityczną i bezpartyjną. Ponadto Klimecki był publicystą, tematem jego not, artykułów i felietonów była sprawa polskich emigrantów w Szwajcarii, sytuacja polityczna i gospodarcza w Polsce, stosunki społeczne na terytorium Polski oraz sprawy socjalne emigrantów.
Od 1918 rozpoczął pracę referenta ekonomicznego w Królewsko-Polskim Przedstawicielstwie wBernie, trwało to do 1 czerwca 1920, gdy zlikwidowano stanowisko attaché handlowego przy Przedstawicielstwie Polskim w Bernie.
W lipcu 1920 po 11 latach powrócił do Polski, otrzymał stanowisko starszego radcy w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, po miesiącu został oddelegowany do Biura Propagandy Zagranicznej. Współpracował tam m.in. z Zofią Nałkowską, Tadeuszem Brezą, Jarosławem Iwaszkiewiczem. Po likwidacji Biura Propagandy Zagranicznej w marcu 1921 został przeniesiony do Biura Prasowego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. W październiku 1927 otrzymał nominację na radcę ministerialnego, w wyniku czego w czerwcu 1928 został I sekretarzem Poselstwa Polskiego w Sofii. Jego misja trwała do kwietnia 1932, kiedy to został odwołany decyzją wiceministra Józefa Becka. Leon Klimecki odszedł ze służby dyplomatycznej z dniem 31 maja 1932, co było wynikiem rozgrywek politycznych prowadzonych na szczeblu ministerialnym.
Do maja 1935 przebywał w Warszawie i utrzymywał się z publikacji o charakterze polityczno-gospodarczym, następnie powrócił do rodzinnego Łukowa. Po 1945 działał społecznie oraz publikował w reaktywowanej Gazecie Łukowskiej. Był inicjatorem akcji ratowania pamiątek po Henryku Sienkiewiczu oraz organizacji setnej rocznicy urodzin pisarza. Był przewodniczącym Powiatowego Komitetu Obrońców Pokoju (1949–1950) oraz członkiem Miejskiej Komisji Kultury i Sztuki. Pełnił również funkcję przewodniczącego Towarzystwa Miłośników Sztuki. Zainicjował powstanie publikacji istotnych dla historii Łukowa m.in. Z przeszłości Ziemi Łukowskiej (1959) i Dzieje miasta Łukowa (1962). Zainicjował powstanie Towarzystwa Miłośników Ziemi Łukowskiej oraz Muzeum Ziemi Łukowskiej.
Leon Klimecki był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 10-lecia Polski Ludowej oraz Odznaką Tysiąclecia Państwa Polskiego.