Jerzy Walerian Skolimowski
Biografia
Jerzy Walerian Skolimowski urodził się 9 grudnia 1907 w Łukowie. Był synem Mikołaja i Heleny Michaliny z Żyszkowskich. W 1919 rozpoczął naukę w Gimnazjum im. Władysława IV w Warszawie. W 1926 zdał maturę. W latach 1927–1934 studiował na wydziale architektury Politechniki Warszawskiej. Za projekt stadionu kolarskiego uzyskał dyplom magistra inżyniera. Po studiach prowadził praktykę architektoniczną. Projektował wnętrza okrętów MS Piłsudski i MS Batory, górną stację kolei linowej w Krynicy, osiedle robotnicze w Rum i Janowiek-Gdynia oraz nowy typ wagonów kolejowych. W 1929 razem ze Stefanem Osieckim wygrał konkurs na projekt plakatu z okazji mistrzostw świata w Zakopanem. Uczestniczył w wystawach plakatu w Monachium, Los Angeles, Pradze i Paryżu. 29 sierpnia 1935 ożenił się z Ireną Brzozowską. Otrzymał dyplom honorowy i 2 medale złote na międzynarodowej wystawie w Paryżu (1937) oraz I nagrodę Stowarzyszenia Architektów Polskich za projekt pawilonu polskiego na wystawie światowej w Nowym Jorku (1939).
Karierę wioślarską rozpoczął w połowie lat dwudziestych w AZS Warszawa. Barwy klubu reprezentował do 1931 roku. Był sternikiem wioślarskim. Na igrzyskach olimpijskich w Amsterdamie (1928) wystartował w ósemkach, jednak odpadł w ćwierćfinałach. Na igrzyskach olimpijskich w Los Angeles, w 1932 roku, zdobył dwa medale olimpijskie: w dwójce ze sternikiem (z Jerzym Braunem i Januszem Ślązakiem) zajęli drugie miejsce, przegrywając z osadą USA o 5,4 sekundy; w czwórce ze sternikiem, wraz z Braunem, Edwardem Kobylińskim, Stanisławem Urbanem i Ślązakiem, wywalczyli brązowy medal. Startował także na igrzyskach olimpijskich w Berlinie w 1936, gdzie w dwójce ze sternikiem i w czwórce ze sternikiem odpadał w półfinałach.
W 1933 zdobył srebrny medal w dwójce ze sternikiem na mistrzostwach Europy w Budapeszcie. Był pięciokrotnym wicemistrzem Polski.
II wojna światowa: walczył w wojnie obronnej. Jesienią 1939 przedostał się na Węgry, został uwięziony w Tokaju, w styczniu 1940 uciekł i trafił do Francji. Wstąpił do Armii Polskiej w Bressuire. Za czyny bojowe w Wogezach został odznaczony Orderem Virtuti Militari. W czerwcu 1940 został internowany w Szwajcarii. Latem 1941 uciekł i trafił do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Uczestniczył w kampanii afrykańskiej, brał udział w bitwie o Tobruk. Latem 1942 zaprojektował i nadzorował budowę obozu dla polskich uchodźców z ZSRR. W 1943 podczas pobytu w Ugandzie wraz z Jerzym Golczem i Michałem Makowskim zorganizował wyprawę nową drogą na szczyt Aleksandry. Następnie jako oficer Secret Intelligence Service (Cpt. George Deen) został zrzucony na Bałkanach. We wrześniu 1944 spadochroniarz Akcji Kontynentalnej został zrzucony w okolicach Lamii. Zorganizował dezercję ponad 120 Polaków ze Śląska i Pomorza z niemieckich okrętów w porcie Valos do 2 Korpusu Polskiego we Włoszech. Następnie kontynuował działalność wywiadowczą.
Po zakończeniu wojny zamieszkał w Londynie. Pracował jako architekt pod nazwiskiem George Skolly. W 1948 został odznaczony Królewskim Medalem za Odwagę. W 1950 został członkiem Society of British Industrial Art. W latach 1949–1952 był wykładowcą na Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie w Londynie. W 1966 wyjechał do Afryki Południowej. Projektował wnętrza reprezentacyjnych budynków w Pretorii, Johannesburgu, Nowym Londynie i Windhuku oraz muzeów diamentów w Kimberley i Pretorii. Był projektantem Polskiego Cmentarza Wojennego na Monte Cassino. W 1979 powrócił do Londynu, gdzie zmarł 12 lutego 1985. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera R-4-7,8).
Ordery i odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari, Srebrny Krzyż Zasługi (9 listopada 1932), Królewski Medal za Odwagę w Sprawie Wolności (Wielka Brytania, 1948).