Jerzy Jan Drewnowski
Biografia
Jerzy Jan Drewnowski urodził się 2 stycznia 1918 roku w Łukowie. Pochodził z rodziny inteligenckiej; miał braci Andrzeja, Janusza i Tadeusza. W latach 1936–1939 studiował ekonomię polityczną na Szkole Głównej Handlowej w Warszawie, bez uzyskania dyplomu. W tych latach redagował lewicowy tygodnik Orka na Ugorze i związał się ze Stronnictwem Demokratycznym, był także zastępowym Warszawskiego Szczepu Harcerzy.
W kampanii wrześniowej został ranny, trafił do niewoli niemieckiej, z której uciekł. W październiku 1939 roku rozpoczął tworzenie w Warszawie konspiracyjnej organizacji Polska Ludowa Akcja Niepodległościowa, w której był komendantem, dokonując kilku aktów sabotażu. Zagrożony aresztowaniem w 1940 wyjechał do ZSRR; trafił do łagru, w którym przebywał do 1943. Do Polski powrócił dopiero w grudniu 1944 lub 1945 w szeregach Ludowego Wojska Polskiego.
W Polsce pracował jako korespondent wojenny pisma Polska Zbrojna (1944–1945) oraz w tygodniku Chłopi. W 1945 przeniósł się na Dolny Śląsk, gdzie wstąpił do Stronnictwa Ludowego i został wiceprezesem zarządu wojewódzkiego. Od lipca 1945 do września 1946 kierował pierwszym na Ziemiach Odzyskanych polskim dziennikiem Pionier (przekształconym potem w Słowo Polskie) i szefował działowi politycznemu Gazety Dolnośląskiej. Następnie od 1946 do 1947 był redaktorem naczelnym Dziennika Ludowego w Warszawie. 29 grudnia 1945 złożył ślubowanie w Krajowej Radzie Narodowej; pozostał posłem Sejmu Ustawodawczego do grudnia 1949. W latach 1946–1948 był członkiem Naczelnego Komitetu Wykonawczego SL, pełnił funkcje zastępcy skarbnika i sekretarza; członkiem ugrupowania pozostał do marca 1949.
Pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Informacji i Propagandy (sierpień 1946 – kwiecień 1947), a po likwidacji resortu w Ministerstwie Kultury i Sztuki (kwiecień 1947 – listopad 1948). W latach 1949–1951 był korespondentem PAP w Bułgarii, a następnie 1951–1957 pracował w Polskim Radiu w Warszawie i Szczecinie. W 1958 przeszedł do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1957–1960 pełnił funkcję zastępcy attaché wojskowego przy ambasadzie PRL w Belgradzie, a w latach 1961–1967 pracował w Komitecie Współpracy Gospodarczej z Zagranicą. W 1967 objął stanowisko radcy przedstawiciela PRL przy RWPG w Moskwie; później, w latach 1974–1979, był redaktorem naczelnym Przeglądu Technicznego.
Opublikował kilka książek wspomnieniowych; na podstawie jednej z nich w 1991 roku nakręcono film Cynga z Tomaszem Łysiakiem w roli głównej. W dorobku pozostawił także publikacje: Jerzy Drewnowski, Cynga: wspomnienia z łagrów północy 1940–1944 (Warszawa, 1989) oraz Pierwsza bitwa z Gestapo. Wspomnienie o Polskiej Ludowej Akcji Niepodległościowej (Warszawa, 1969).