Henryk Marian Tomasik

Henryk Marian Tomasik urodził się 4 stycznia 1946 w Łukowie jako najstarszy z czterech synów Mariana i Reginy z domu Niedziółka. Uczył się w Państwowym Liceum Ogólnokształcącym w Łukowie, gdzie w 1963 zdał egzamin dojrzałości.

W latach 1963–1969 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym im. Benedykta XV w Siedlcach. W międzyczasie, wskutek represji władz komunistycznych wobec Kościoła, został wcielony do Jednostki Zmotoryzowanej w Kołobrzegu, gdzie stacjonował razem ze Sławojem Leszkiem Głódziem. Ze względów zdrowotnych powrócił do seminarium po złożeniu przysięgi wojskowej. Święceń prezbiteratu udzielił mu 31 maja 1969 w katedrze w Siedlcach biskup diecezjalny siedlecki Jan Mazur. Inkardynowany został do diecezji siedleckiej.

W 1971 rozpoczął studia specjalistyczne w zakresie etyki na Wydziale Filozofii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1974 uzyskał magisterium. Od 1980 kontynuował studia w Lublinie, które w 1984 na podstawie dysertacji Osoba jako byt i norma w filozofii kard. Karola Wojtyły ukończył doktoratem z filozofii teoretycznej.

W latach 1969–1971 pracował jako wikariusz w parafii Radoryż Kościelny. W 1975 został duszpasterzem akademickim. W latach 1978–1980 i 1982–1992 pełnił funkcję diecezjalnego duszpasterza akademickiego. Był współzałożycielem i pierwszym kapelanem Klubu Inteligencji Katolickiej w Siedlcach. Organizował w Siedlcach Dni Kultury Chrześcijańskiej. Był współorganizatorem Podlaskiej Pielgrzymki na Jasną Górę, odbywającej się od 1981. Działał w niej jako kierownik, a od 1983 prowadził w niej grupę akademicką. Pracował jako siedlecki korespondent Biura Prasowego Episkopatu Polski, kierownik działu religijnego w prasie lokalnej w Siedlcach i asystent kościelny pisma Nowe Echo Podlasia. Został członkiem diecezjalnej rady kapłańskiej. W 1988 z nominacji prymasa Józefa Glempa został cenzorem pism sługi Bożego księdza Ignacego Kłopotowskiego. W 1989 został członkiem Komisji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Akademickiego. W 1989 została mu przyznana godność kanonika honorowego, a w 1992 kanonika gremialnego Kapituły Katedralnej Siedleckiej.

W 1974 został wykładowcą w Wyższym Seminarium Duchownym w Siedlcach, gdzie prowadził wykłady z etyki, teodycei, filozofii religii, antropologii, psychologii katolickiej nauki społecznej. Jednocześnie prowadził dla studentów konwersatoria oraz spotkania modlitewne i biblijne. W Wyższym Seminarium Duchownym w Radomiu wykładał antropologię filozoficzną oraz nowe wyzwania duszpasterskie.

21 listopada 1992 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym diecezji siedleckiej z tytularną Fornos Minore. Święcenia biskupie otrzymał 6 stycznia 1993 w Bazylice św. Piotra w Watykanie. Udzielił mu ich Jan Paweł II z towarzyszeniem arcybiskupa Giovanniego Battisty Re, substytuta ds. Ogólnych Sekretariatu Stanu, i arcybiskupa Justina Francis Rigalego. Jako dewizę biskupią przyjął Adveniat Regnum Tuum. W diecezji od 1993 sprawował urząd wikariusza generalnego. W latach 1993–1996 był dyrektorem Diecezjalnego Kolegium Teologicznego w Siedlcach. Pracował w wydziale nauki katolickiej, był członkiem komisji diecezjalnego funduszu interwencyjnego, a także sekretariatu II synodu diecejalnego. Brał udział w pracach procesu beatyfikacyjnego Wincentego Lewoniuka i 12 towarzyszy z Pratulina. Należał do grupy organizującej wizytę Jana Pawła II w Siedlcach w trakcie podróży apostolskiej do Polski w 1999. W 1994 został mianowany prepozytem Kapituły Katedralnej Siedleckiej.

16 października 2009 papież Benedykt XVI mianował go biskupem diecezjalnym diecezji radomskiej. Kanonicznie objął diecezję 12 listopada 2009, natomiast dwa dni później odbył ingres do Katedry Opieki Najświętszej Maryi Panny w Radomiu. W 2010 ustanowił diecezjalny zespół wdrażania programów pomocowych, w 2011 diecezjalną radę artystyczno-budowlaną, w 2012 diecezjalną radę duszpasterską. W 2014 erygował Szkołę Nowej Ewangelizacji św. Dobrego Łotra, a w 2015 diecezjalny ośrodek trzeźwości. W diecezji powołał centra duszpasterstwa młodzieży oraz radę młodzieżową. Z jego inicjatywy od 2013 organizowano coroczne pielgrzymki bierzmowanych do sanktuariów diecezji. W 2012 wznowił prace II Synodu Diecezji Radomskiej, który zakończono w 2020. Erygował 2 parafie. Przyczynił się do ustanowienia św. Bartłomieja Apostoła patronem powiatu opoczyńskiego w 2012 oraz do uzyskania przez Sanktuarium Matki Bożej Ostrobramskiej w Skarżysku-Kamiennej tytułu bazyliki mniejszej w 2014. W 2017 zezwolił duchownym greckokatolickim na celebrowanie liturgii w ich obrządku w wybranych świątyniach diecezji. 4 stycznia 2021 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa diecezjalnego radomskiego. Do czasu objęcia diecezji przez jego następcę, Marka Solarczyka, które nastąpiło 8 stycznia 2021, pełnił funkcję administratora diecezji.

W ramach Konferencji Episkopatu Polski zastał delegatem ds. Światowych Dni Młodzieży (od 1995), krajowym duszpasterzem młodzieży i duszpasterzem ds. duszpasterstwa młodzieży (1998–2015), delegatem ds. Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży (od 2004). Objął funkcję przewodniczącego Rady ds. Duszpasterstwa Młodzieży (od 2007). Wszedł w skład Komisji Wychowania Katolickiego (od 2001), Komisji Duszpasterstwa (od 2001), Rady ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek (od 2001), Rady ds. Rodziny (od 2006). Pracował również w Komisji ds. Polonii i Polaków za Granicą.

Organizował udział Polaków w Światowych Dniach Młodzieży od 1995 do 2016. Uczestniczył w nich, głosząc katechezy dla młodzieży. W 2009 zorganizował peregrynację krzyża Światowych Dni Młodzieży po polskich diecezjach. Organizował spotkania duszpasterzy, odbywające się w ramach Krajowego Forum Duszpasterstwa Młodzieży.

Był współkonsekratorem podczas sakr biskupów pomocniczych siedleckich Piotra Sawczuka (2013) i Grzegorza Suchodolskiego (2020), a także biskupa pomocniczego radomskiego Piotra Turzyńskiego (2015).

Według doniesień medialnych Stolica Apostolska uznała go za winnego zaniedbań w prowadzeniu sprawy o nadużycia seksualne podległego mu duchownego na szkodę osób małoletnich i nakazała mu триletni zakaz uczestnictwa w publicznych celebracjach na terenie diecezji radomskiej oraz wpłatę darowizny na rzecz Fundacji św. Józefa.

Odznaczenia i wyróżnienia: w 2009 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski; w 2010 medal Dobrego Samarytanina; w 2015 doktor honoris causa Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach; w 2018 Bene Merenti Civitas Radomiensis.